بدان که قرآن مانند است به بهشت جاودان؛ در بهشت از هزار گونه نعمت است و در قرآن از هزار گونه پند و حکمت است.

و مَثَلِ قرآن، مَثَلِ آب است روان؛ در آب، حیات تن‌ها دل‌ها بود. ای دوست! درمان کار خود کن و اگر معاملات می‌کنی، با حق کن.

در قرآن، قصّه‌ها بسیار است و لکن قصّۀ یوسف (ع) نیکوترین قصه‌هاست.

این قصه، عجب‌ترین قصّه‌هاست؛ زیرا که در میان دو ضد جمع بوَد: هم فُرقَت بوَد و هم وُصلت؛ هم محنت بوَد، هم شادی؛ هم راحت بود، هم آفت؛

هم وفا بود، هم جفا؛ در بدایتْ بند و چاه بود. در نهایت تخت و گاه بوَد؛ پس چون در او این چندین اندوه و طرب بوَد، در نهاد خود شگفت و عجب بوَد.

گفته اند «نیکوترین»، از بهر آن بوَد که یوسف صدّیق، وفادار بوَد و یعقوب خودْ او را به صبرْ موزگار بوَد،

و زلیخا در عشق و درد او بی‌قرار بوَد و اندوه و شادی در این قصّه بسیار بود، و خبردهنده از او َملِک جبّار بوَد.

قصّهٔ حال یوسف را نیکو نه ازحُسنِ صورت او گفت، بلکه از حُسن سیرت او گفت؛ زیرا که نیکو خو، بهتر هزار بار از نیکو رو.